Insulinooporność pod lupą

  •  Redakcja
  •  0
  •  28 maja 2018
  • 37
 

Insulina to niesłychanie ważny hormon w ludzkim organizmie, który odpowiada za regulację poziomu cukru we krwi. Wydzielany jest poprzez trzustkę w momencie, gdy w naszym krwioobiegu pojawia się glukoza, a dzieje się to w dużej liczbie przypadków po strawieniu węglowodanów. To aktualnie insulina usuwa cząsteczki glukozy z krwioobiegu i przekazuje ją do komórek mięśniowych.

Niestety, nie u wszystkich ten proces odbywa się prawidłowo. Niektóre chłopcy i dziewczęta wykazują insulinooporność, a więc obniżoną wrażliwość organizmu na działanie insuliny. Czy jest to niebezpieczne dla naszego zdrowia i jak sobie z tym radzić?

Na czym polega insulinooporność?

Insulinooporność nie jest zaliczana do osobnej jednostki chorobowej, uważa się bowiem, że stanowi część tzw. zespołu metabolicznego, czyli zespołu objawów i zaburzeń, które w dużej liczbie przypadków występują w tym samym czasie u jednej mężczyźni i kobiety i są od siebie w jakiś metodę uzależnione. Zalicza się do nich m.in. otyłość, nadciśnienie tętnicze i zaburzenia cholesterolu. Na czym jednakże polega sama insulinooporność?

Jak już wcześniej wspomniano, jest to stan obniżonej wrażliwości organizmu na działanie insuliny, z tym, że występuje on dosłownie pomimo jej prawidłowego bądź podwyższonego stężenia we krwi. W efekcie organizm zaczyna wygenerować jeszcze większą ilość insuliny, co w konsekwencji może prowadzić do licznych chorób, takich jak cukrzyca rodzaju 2, przewlekły stan zapalny czy choroby układu sercowo-naczyniowego. Insulinooporność umożliwia wykryć m.in. wykonanie krzywej cukrzycowej. Jest to badanie, w trakcie którego zostaje pobrana próbka krwi pacjenta dla oznaczenia poziomu insuliny i glukozy na czczo. Następnie, pacjentowi podaje się do wypicia roztwór glukozy (mniej więcej 75 g glukozy na 200 ml wody) i pobiera krew ponownie. Otrzymany wynik tworzy jedyną w swoim stylu krzywą.

Jak rozpoznać insulinooporność?

Choroba bywa trudna do wykrycia, ponieważ może przebiegać w metodę utajony i często mylony z innymi schorzeniami. Zdarza się także, że objawia się przez zaburzenia gospodarki węglowodanowej, nadciśnienie tętnicze, czy chociażby podwyższenie cholesterolu we krwi. O ile natomiast zauważasz u siebie, takie objawy jak: ogólne uczucie zmęczenia (nasilające się po spożyciu posiłku), częste oddawanie moczu, migrujące bóle, otyłość i dylematy ze schudnięciem mimo diety, silne pragnienie na słodycze, nieustanne uczucie głodu, zwiększone pragnienie, to bardzo prawdopodobne, że Twój organizm wykazuje obniżoną wrażliwość na działanie insuliny, co koniecznie powinieneś skonsultować z lekarzem. Sposoby leczenia W leczeniu insulinooporności największą rolę odgrywa dieta i aktywność fizyczna. W niektórych przypadkach konieczne będzie również zastosowanie leków farmakologicznych, których celem jest uwrażliwienie tkanek organizmu na insulinę.

W tym celu podaje się w znaczącej liczbie przypadków preparaty, które zawierają w swoim składzie Metforminę. W zdecydowanej większości przypadków to w tym momencie dietoterapia i ćwiczenia pomagają poradzić sobie z insulinoopornością. Taka dieta opiera się przede wszystkim na produktach pełnoziarnistych i nieprzetworzonych, a eliminuje cukry zwykłe i jedzenie rodzaju fast food. Jej dość dużą pozytywną cechą jest fakt, że wspomaga redukcję wagi i równocześnie pomaga utrzymać prawidłowy poziom glikemii. Podsumowanie Insulinooporność nie jest chorobą, a jedynie stanem organizmu, w którym tkanki są oporne na działanie insuliny. Nie oznacza to natomiast, że możemy ją lekceważyć. Nieleczona ma możliwość doprowadzić do niebagatelnych chorób, częstą jest również przyczyną otyłości i problemów z redukcją wagi. W jej leczeniu najistotniejsza jest odpowiednia dieta , a dodatkowo aktywność fizyczna. Warto pamiętać natomiast, że przebieg leczenia powinien być nadzorowany przez lekarza.

Przeczytaj także